Blijf bij jezelf, stel minder uit en pluk de dag: Mary Groosman - van den Branden uit Breskens kreeg de diagnose longkanker. “Ziek zijn betekent niet dat het leven ophoudt.” Integendeel: ze breidde haar eigen coupeusebedrijfje gewoon uit en probeerde alles uit het leven te halen.
Mary's leven stond niet stil, maar kwam juist in een stroomversnelling; er volgden veel ziekenhuisbezoeken, scans en doktersconsulten, maar daar bleef het niet bij. “Met twee opgroeiende kinderen kun je niet op de bank gaan zitten kniezen. Ik wilde nog zoveel mogelijk doen voor mijn operatie. Uitstapjes, feestjes, leuke dingen doen met mijn gezin. Want ik was bang dat ik het na mijn operatie niet meer zou kunnen, of dat ik er niet meer zou zijn. Misschien was dat niet altijd goed, maar het heeft mij mentaal wel sterk gehouden.”
Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten voor Mary. “Ik voelde me vaak eenzaam. Niet omdat ik niemand heb, maar omdat niemand voelde wat ik voelde. Als iedereen naar bed was, zat ik tot vier uur 's nachts mijn uitvaart uit te stippelen. Je moet er toch in je eentje doorheen.” Het gevoel dat niemand je begrijpt, was confronterend voor Mary: “Eigenlijk is het goed dat ze het niet begrijpen, want dan zouden ze in hetzelfde schuitje zitten.” Mary zocht contact met lotgenoten. “Daar leerde ik dat het gevoel dat je hebt oké is. Je mag je soms best klote voelen, daar ben je een mens voor.”
Gelukkig is Mary er nog. Zelf ziet ze het als een tweede kans. “Ik leef per half jaar, wanneer ik weer onder een scan moet. Maar ik ben dankbaar voor de bonustijd die ik heb gekregen en wil alles uit het leven halen wat er in zit."
