Axel huilt. En Zeeuws-Vlaanderen rouwt massaal mee. Zondagavond werd een stille tocht gehouden voor de slachtoffers van het tragisch ongeluk afgelopen donderdag bij Vogelwaarde. Daarbij kwamen 3 kinderen en de schooldirecteur om het leven en 3 kinderen raakten zwaargewond. Duizenden mensen kwamen in het wit naar Axel.
Tussen de drie- en vierduizend mensen sloten aan tijdens de tocht. Een witte stoet, jong en oud, velen met een kuffel in de hand, sommigen met een witte ballon. Ook familie van nabestaanden liep mee, de drie burgemeesters van Zeeuws-Vlaanderen en commissaris van de Koning Hugo de Jonge.
Brandweerlieden stonden in het gelid bij de kazerne. Uiteindelijk sloten zij aan bij de staart van de lange stoet. Een oudere heer stond bij het verzorgingshuis fier rechtop, met behulp van twee verpleegkundigen. Kinderen met witte ballonnen, een zee aan bloemen en knuffels.
Lees hier de liveblog terug.
"We zijn er, niet alleen vandaag, maar de komende tijd."
Op het schoolplein van De Warande wordt twee minuten stilte gehouden. Daarna spreekt Burgemeester Franc Weerwind: "Een diepe buiging voor organisatoren van deze stille tocht", zegt hij. De manier waarop Zeeland rouwt en meeleeft met de kinderen die in het ziekenhuis liggen hebben veel indruk gemaakt.
"We denken aan de kinderen die het hebben meegemaakt, en niet te vergeten de leerkrachten van de basisschool. We zijn er voor jullie. Niet alleen vandaag en morgen, maar de komende tijd. Mij rest niets anders dan u kracht en liefde te wensen."
Spontane actie
"Het idee ontstond vanuit de gemeenschap zelf", vertelt inititatiefnemer Angie ter Heiden, "een jongen uit Axel, Milo, had een flyer gemaakt en gedeeld omdat hij dit graag wilde doen. Alleen kwam er nog veel meer bij kijken qua organisatie. Wij hebben hem daarbij de helpende hand geboden, en zijn het gewoon gaan regelen, met alle liefde. Alles is gebeurd met akkoord van de nabestaanden, de gemeente en de politie,” vertelt Van der Heiden.
Huilend moederhart
Voor haar is het verdriet ook persoonlijk dichtbij. “Mijn dochter van 11 kende een van de meisjes van turnen. Mijn moederhart huilt. Ook het verdriet rondom de familie van de directrice is gewoon verschrikkelijk. Dit is niet met zinnen en woorden te vangen.”
