Aan het einde is er het rauwe verdriet van nabestaanden. Midden op het schoolplein van De Warande omhelzen ze elkaar en zijn er bittere tranen. De duizenden deelnemers aan de stille tocht in Axel kijken stil toe. Het is haast beschamend om te zien als je zo dicht bij hartverscheurend verdriet bent.
Ouders, kinderen, familie; ze laten hun emotie de vrije loop en wij zijn getuige. Tientallen ballonnen worden opgelaten. Tears in Heaven klinkt diverse keren door de speakers, omdat het lang duurt voordat de achterkant van de enorme stoet mensen het schoolplein heeft bereikt. Daar spreekt burgemeester Franc Weerwind van Terneuzen op indrukwekkende wijze.
Een half uur voor het begin van de stille tocht heeft het er alle schijn van dat het niet zo heel druk zal worden. Mondjesmaat druppelen veelal in het wit geklede groepjes het terrein van meubelzaak Pot op. ‘’Wacht maar,’’ zegt één van de vrijwilligers. ‘’Zie je daar die massa de straat oversteken? Het wordt echt druk.’’
Hij krijgt gelijk. Tegen zeven uur lijkt het een zee van mensen die zich op het parkeerterrein net buiten Axel heeft verzameld. Langzaam trekt de stoet zich in gang. De witte kleding die velen op verzoek van de organisatie dragen is indrukwekkend. Velen hebben ook knuffels meegenomen om straks bij De Warande neer te leggen.
Er zijn rode rozen (‘’om mee te nemen’’) die mensen kunnen pakken en straks bij de school kunnen neerleggen. Vóór ons loopt een groepje puberjongens. Enkelen hebben een klein bosje bloemen in hun hand. Anderen hebben nonchalant een knuffel in hun kontzak gestopt. Stoere gasten met een zachte kant.
Naast me een vrouw die een kinderwagen duwt en dan blijkt dat er nóg een kinderhoofdje te bespeuren valt onder haar jas. Een piepklein baby'tje nog dat ze op haar boezem meedraagt. ‘’Vier weken oud,’’ zegt ze, ‘’maar hij is helemaal rustig hoor en heeft het helemaal naar z’n zin.’’
Als we langs de brandweerkazerne lopen staan de brandweerlieden in het gelid opgesteld. Een indrukwekkend eerbetoon. Even verderop staat een vrouw langs de kant onbedaarlijk te snikken. De stoet van duizenden maakt nu en dan emoties los en trekt veel bekijks. Hier en daar pikt iemand in,. Een man die moeilijk loopt maar toch aanhaakt. De vrouw die hem een arm geeft, kijkt hem vriendelijk aan. Alsof ze wil zeggen: ‘’Kom maar mee ik houd je vast.’’
Daarin schuilt ook de symboliek van de tocht. Mensen die elkaar vast houden, letterlijk en figuurlijk. Hoe mooi is dat in deze tijd van tegenstellingen en polarisatie. En hoe jammer is het dat een verkeersdrama de aanleiding moet zijn om mensen samen te brengen.
Tegelijk is samen ook de enige manier om dit verdriet te dragen, zegt burgemeester Weerwind even later. Opvallend is ook dat de drie Zeeuws-Vlaamse burgemeesters gezamenlijk de stoet aanvoeren. Samen overigens met commissaris van de koning Hugo de Jonge, die met een geschonden gelaat (een fietsaccidentje tijdens de Ride for the Roses) meeloopt.
Oost, midden en west Zeeuws-Vlaanderen verenigd in een stille tocht. Gemeentelijke belangen werden – al is het maar voor even – terzijde geschoven om dit verdriet te kunnen dragen. Bij De Warande is inmiddels een zee ontstaan van bloemen en knuffels. Zeeuws-Vlaanderen, maar ook mensen van buiten en van over de grens rouwt massaal mee met de nabestaanden. Die hebben nog een lange weg te gaan, maar de stille tocht is een herinnering die als fundament kan dienen voor de toekomst.
‘’Vergeet ze niet,’’ zegt Franc Weerwind tot besluit.
