Ambulance opgeroepen voor gevallen fietser in centrum Hulst
zondag 1 februari om 21:02
Kom je in de Dorpsstraat in Hoofdplaat zie je onder de rood-witte luifels van bakkerij Verdonck ballonnen staan. 'Bakkerij Verdonck met pensioen' is erop te lezen. Want na vandaag draait Anita voor het laatst het bordje op de deur naar 'gesloten'. Een emotioneel moment, want de bakkerij is al 110 jaar een begrip in het dorp. "Ik heb er geen probleem mee. Het is gewoon tijd", zegt bakker Frank. Dat terwijl Anita daar toch iets anders over denkt: "Ik vind het verschrikkelijk."
Drie generaties geleden opende de bakkerij voor het eerst de deuren in Hoofdplaat, in 1915. Het was de opa van Frank die grondlegger is. "Er is wel een vierde generatie, maar die willen niet", zegt Frank. "Op zo'n dorp kan het eigenlijk ook niet meer, nog eens 30 jaar. Wij hebben het uitgezongen, maar een nieuwe generatie nog eens 30 jaar, dat gaat niet meer in deze tijd."
Frank in zijn bakkerij
Het gemis gaat hem voor Anita vooral zitten in de band met haar klanten. "Ik zie die het meest, want ik sta altijd in de winkel." Die connectie wordt snel bevestigd. Een Duitse vrouw komt binnenlopen en geeft Anita een knuffel: "Geniet van deze rustige tijd", zegt ze. Uit haar tasje haalt ze een een Duits biertje en worstjes. "We krijgen heel veel", zegt Anita terwijl ze naar de kast loopt die vol staat met kaartjes, bloemen en andere cadeaus. "Ik heb al ruimte moeten maken op de vensterbanken om alle kwijt te kunnen."
Anita met alle gekregen kaartjes en cadeaus
Frank is vrij nuchter onder de situatie. "Ik ga niet zoveel missen denk ik. Ik ben er gewoon echt aantoe. We hebben vanalles meegemaakt hier. Drie generaties lang. Ik ben nu 65 en dan is het gewoon tijd." Helemaal loslaten kan hij het overigens niet. "Ik wil nog wel wat workshops gaan geven en af en toe zelf een broodje bakken voor ons." Maar voordat hij daar aan kan beginnen moet er nog veel gebeuren. "We willen hier beneden gaan wonen, dus ik ga alles verbouwen. Daarnaast moet de bakkerij zelf ook aangepast worden, omdat we ook daar zullen gaan wonen."
Wat hij in ieder geval niet gaat missen is zijn wekker. "Ik heb daar wel eens ruzie mee. Ik kreeg wel eens een duwtje", zegt hij lachend, terwijl hij Anita aanstoot. Woensdag is er nog een afscheidsreceptie in de bakkerij.
Door: Rens Schuit
