“‘Voor je kinderen’, zei mijn vrouw Patricia, ‘want die weten daar nog heel weinig van’. Misschien voor nog meer geïnteresseerden, vroeg ik mij af? … Zoals het me invalt zal ik het opschrijven.” En dat deed Paul van Driessen. Hij schreef al zijn ervaringen als veehandelaar en veehouder op in het boek De Veehandelaar - Sterke verhalen om nooit te vergeten dat vandaag officieel werd gepresenteerd in ’t Gemeentehuis in Zuiddorpe.
Het idee voor zijn boek ontstond aan de keukentafel. Van Driessen wilde graag alles wat hij had meegemaakt opschrijven: “Omdat ik toch vaak al verhalen vertelde over wat we meemaakten op tentoonstellingen, jaarmarkten en de gewone wekelijkse markten.” De verhalen in het boek spelen zich af tot ongeveer 2001, omdat daar volgens hem de meeste romantiek zit: “Vanaf dat jaar is er door mond-en-klauwzeer (MKZ) heel veel veranderd.”
De liefde voor het vak zat er bij hem al vroeg in: “Ik was zestien jaar toen ik mijn eerste kalfjes kocht op de veemarkt in ’s Hertogenbosch en dat deed ik voornamelijk uit liefhebberij. De rundveehouderij heeft mij altijd enorm getrokken, dus vanaf mijn zestiende ben ik begonnen aan het opbouwen van mijn veestapel”, legt Van Driessen uit.
Het schrijven van het boek ging hem vrij gemakkelijk af: “Ik heb het opgeschreven zoals het in me opkwam. En tussendoor denk je, dat mag ik ook zeker niet vergeten.” Daarnaast vond Van Driessen nog een schat aan informatie in oude agenda’s: “Ik heb al mijn agenda’s vanaf de jaren zeventig bewaard. En ik heb die allemaal uitgepluisd om nog extra dingen te kunnen toevoegen. Dat was wel een sterke handleiding om het boek tot één geheel te maken.”
De presentatie van het boek in ’t Gemeentehuis heeft een bijzondere betekenis: “Vijfenveertig jaar geleden kwam ik daar eens op een dinsdagmiddag. Het café zat vol met handelaars, boeren en mensen van Zuiddorpe. Dat leek wel een boerenmarkt. Die traditie heeft me ertoe geleid om het daar te presenteren.”
Nieuwsgierig? Voor meer informatie over het boek De Veehandelaar – Sterke verhalen om nooit te vergeten kunt u bij de schrijver zelf terecht via deze link.
