Marjan Dieleman-Fopma stopt met haar werkzaamheden bij de Elisabeth-parochie. “Ik blijf parochiaan, maar ik zal niet meer betrokken zijn bij de organisatie”, aldus de pastoraal werker. Hoewel het vertrek haar zwaar valt, probeert ze positief te blijven: “Ik kan op zondag gewoon naar de kerk zonder dat ik me bezig moet houden met bepaalde taken die uitgevoerd moeten worden.” Op zondag 16 maart zal er in de kerk van Terneuzen worden stilgestaan bij het afscheid van Dieleman-Fopma.
Dat de pastoraal werker van de Elisabeth-parochie dit jaar zou stoppen met haar functies stond al lange tijd aan de horizon. Bij de parochie is het namelijk zo dat de werkzaamheden stoppen bij het behalen van de pensioengerechtigde leeftijd van 67. Dat zorgt er in dit geval voor dat meerdere personen wegvallen: “Naast mij is er nog iemand in Zeeuws-Vlaanderen die 67 wordt, en stopt. Ook de pastoor wordt overigens 67, maar die mag langer in het pastoraal blijven werken”, vertelt Dieleman-Fopma.
"Het heeft me zoveel moois gegeven en ik durf wel te zeggen dat het echt mijn roeping is geweest."
Zoektocht
Deze functies worden niet direct ingevuld met verse krachten: “De verwachting is dat het een zoektocht wordt. De twee formatieplaatsen die vrijkomen, worden voorlopig niet gevuld met nieuwe mensen.” Toch is Dieleman niet bang dat de parochie na het verlies van haar ervaring in een gat zal vallen: “Er blijven nog genoeg mensen over die de taken uit kunnen voeren. Ik vind ook dat ik me er niet teveel mee moet bemoeien, dat is mijn rol niet meer.”
Roeping
Marjan Dieleman-Fopma is al sinds 2001 werkzaam bij de Elisabeth-parochie. Haar leven leek zich voor deze periode richting een heel ander werkgebied te banen: “Ik heb na mijn middelbare school een studie ergotherapie geprobeerd, maar ik was er al snel achter dat het niks voor me was. Vervolgens ben ik zes jaar werkzaam geweest als doktersassistente in Sluiskil.” Toch werd de roep richting het geloof steeds sterker: “Op het moment dat ik na het krijgen van kinderen weer aan het werk wilde, merkte ik dat ik me geroepen voelde om theologie te gaan studeren en me te richten op het geloof.” Terugkijkend het beste besluit van haar leven: “Het heeft me zoveel moois gegeven en ik durf wel te zeggen dat het echt mijn roeping is geweest.”
